Voglia d’Italia
Martes, Xullo 6th, 2010 | Descartados
Coinciden estes días nos andeis de novidades das librarías dúas novelas galegas que falan de Venecia: O segredo de Marco Polo, de Francisco Castro, e Settecento, de Marcos Calveiro. A min estas coincidencias parécenme magníficas, non só porque veñen desmontar -non é que fixese falta a estas alturas desmontalo xa moito, pero hai xente que é curtiña de entendedeiras- a falacia de que a literatura galega é ensimesmada e só fala do que sucede entre Tui e Ribadeo, senón porque son unha fan absoluta de Venecia e de Italia en xeral. Tamén son ben consciente de que entre a miña Italia ideal (construída a base de Monteverdi, de Calvino, de Dante, de Puccini, de Marisa Madieri, de Verdi, de Paisiello, de Giovanni Verga, de Macchiavello, do Mozart italianófilo) e a Italia real hai un divorcio pouco menos que completo que só me veñen resolver, de vez en cando, certas amizades (case todas elas exiliadas da Italia real ou a punto de exiliarse, tamén é certo).
Eu, despois de pasar unha tempada literaria en plan «É a Semana Británica no Corte Inglés», creo que agora me vou pasar á Semana Italiana, ou (máis probablemente) ao Bienio Italiano ou algo así. Xa algo hai en Organoloxía. Luthieres un tanto pícaros en Cremona, señoras un tanto despendoladas en Roma e Nápoles, señores un tanto confusos nos mesmos sitios. No primeiro borrador, ademais, hai outra escena que podería estar ambientada nos bosques da Toscana pero tamén nos da terraferma de Venecia. A banda sonora é o Lamento della Ninfa de Monteverdi.
… A aquel regato querería eu volver, pero non de inverno: de verán, nun verán do Peloponeso ou da Toscana, non nun deses veráns ridículos de Galicia ou de Edimburgo. E desta vez sentiría os meus peitos esponxarse coa chamada da ninfa polo seu amante (Dov’è, dov’è la fe che il traditor, che il traditor giurò), e comezaría a acaricialos case sen decatarme, e a túa man uniríase á miña na súa expedición cara á gorxa, onde xa latexaría aquel nó de disonancias que me impediría falar (Fa che ritorni il mio amor, com’ei pur fu), e despois cara aos beizos, que de tanto desexo xa non poderían facer máis que responder torpemente aos bicos (O tu m’ancidi ch’io non mi tormenti più). E deixaríame facer durante un bo anaco, disonancia tras disonancia tras disonancia (miserella, più non è: así canta o coro falando da ninfa, pero o mesmo podían dicir de min), ata o único momento da peza en que a ninfa parece recuperar a conciencia de si mesma e canta con decisión Se ciglio ha più sereno colei, e entón incorporaríame, e sentaría coas pernas abertas sobre ti na posición xusta, e ti sorprenderíaste porque nunca me viras como máis que unha ninfa sen demasiada iniciativa que se deixa facer, pero eu nin me decataría e cabalgaría sobre ti, disonancia tras disonancia tras disonancia (mai… mai… mai… mai) ata que a tensión que o son fora construíndo na miña gorxa estoupase primeiro e escorregase despois máis, gracilmente do que o momento prometía, mentres a voz da ninfa chegaba por fin á primeira consonancia verdadeira, xusto un segundo antes de que a obra acabase.
